Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;

Onu istanbul diye topraÄŸa kondurmuÅŸlar.

İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;

O benim, zaman mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;

Ay ve güneş ezelden iki istanbulludur.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,

Ve kavuşmuş rüzgar onda, onda misale.

İstanbul benim canım;

Vatanım da vatanım…

Ä°stanbul,

Ä°stanbul…

Bu Yazıyı Paylaşın

”Ey ÅŸimdi köyünden pek çok uzakta ey ÅŸimdi bir yığın kara toprakta uyanmaz uykuya dalan dadaÅŸlar ÅŸehirlik ÅŸanını alan dadaÅŸlar dadaÅŸ dediÄŸin çelik bir yaydır germeye gelmez kirpikleri mırzaktır atmaya gelmez yüreÄŸi mangaldır yakmaya gelmez dadaÅŸların yaptığı yiÄŸitliktir tarihe sığmaz soyumuz fatih yavuz neslidir yiÄŸit bizim benliÄŸimizdir er meydanında göğüs geren yiÄŸit kiÅŸiyiz akıncı beyi malkoç beyiyiz kol kol gezeriz herekolda çaçide sırt sırta savaÅŸmak ÅŸerefdir dadaÅŸlara benliÄŸimiz gururdur türk’ün dilinde hiç bir güç yetmedi yetmeyecek dadaÅŸları yenmeye bir can borcumuz vardı onuda bağışladık bu cennet vatana…”      

                                                                                 HASAN ÖZYÜREK

Bu Yazıyı Paylaşın

Bu Yazıyı Paylaşın